Coddling vs hardline. De pamperaars tegenover de rechtlijnigen. Een van de mooie discussies die we hebben in het HBO onderwijs: in welke mate mag je een student helpen? De pamperaars investeren de meeste tijd in de studenten die kans lopen om te vroeg te stoppen, de potentiële uitvallers. De rechtlijnigen zien dat meer als een logische flow, iets wat niet slecht is, vroeg uitfilteren van studenten, focus je op de inhoud van de lessen. De strijd wordt nooit beslist en laait zo af en toe op. En dat is niet goed of slecht, gewoon een ander startpunt, een ander geloof. Ik denk dat juist het gemiddelde van al die verschillende docenten samen een mooie balans geeft in ons onderwijs.
Zelf zit ik als overtuigd softy in het kamp van de pamperaars. Als je met die bril naar je studenten kijkt, zie je een aantal kenmerken die mijn onderwijs aanpak bepalen denk ik. Studenten die van levensjaar 4 tot 18 getraind zijn in het halen van toetsen, niet in leren. Studenten die geleerd hebben om minimalistisch te werken. Nooit master of their own destiny. En vooral de meer mannelijke studenten die duidelijk een volwassen lichaam hebben, maar niet een atlijd matchend volwassen brein. Het is geen wonder dat de vrouwelijke studenten het zo’n 30% beter doen in ons onderwijs, ondanks de ook aangeleerde onzekerheid of ze wel goed genoeg zijn.
En dat gedrag, dat aangeleerde gedrag, die conditionering, nemen ze mee naar jaar 1 van ons onderwijs. Zo komen ze bij mij in de klas. 30 studenten, een klas vol, gelijk gevormd. En dat uit zich in voorspelbaar gedrag. De toets datum min 8 uur is het startpunt om te gaan leren. De deadline van de opdracht min 2 dagen is de trigger om te beginnen. Met als resultaat te laat, te weinig, niet goed genoeg. Extra opdrachten, voor meer oefenen met de stof? Zinloos. Worden domweg niet gemaakt. In mijn 2 Propedeuse klassen dit jaar was er 1 dame met veelkleurig haar die ze maakte, de andere 59 niet. 5 van de 550 over het hele jaar. Extra opdrachten zijn nutteloos in jaar 1.
Is dat nu de schuld van die studenten, of van hun achtergrond in ons onderwijs systeem? Dat zit achter die pamperaar vs hardliner discussie. Net zoals de meeste docenten moeite hebben met veranderen, zeker in korte tijd, geld dat ook voor mijn studenten. Vanuit die visie werk ik, ik geef ze waar mogelijk de tijd om te wennen, aan te passen. Als ze iets onvoldoende maken, is dat omdat ze het niet kunnen, of omdat hun aangeleerd gedrag in het onderwijs ze niet de kans geeft om het goed te doen? Oud gedrag tegenover slim genoeg.
En toch is dat minimalistische de grootste verandering die ik bij mijn studenten wil veranderen. Als je 4 jaar vooruitkijkt, naar hun start op de arbeidsmarkt, dan zijn er professional skills die ze denk ik absoluut nodig hebben. Nieuwsgierig zijn. Nieuwe methoden proberen. Ontleren. Reflectie op eigen gedrag. Eigen verantwoordelijkheid. Die verandering die ik probeer te bereiken, samen met mijn studenten, lukt echt heel vaak. Het duurt soms lang, maar het gebeurt. En er is een duidelijk punt aanwijsbaar waar dat lukt. In de logistiek en productie theorie hebben we het model van het klant order ontkoppelpunt (KOOP). Het punt vanaf waar de klant invloed heeft op de order, het punt vanaf waar de producent niet meer het product bepaalt.
Dat punt zie ik ook bij studenten. Het punt is eenvoudig aanwijsbaar. En je ziet, hoort en voelt dat zo mooi. In het begin van de studie komen studenten naar me toe met altijd weer die vraag: mijnheer, MOET dat, moet ik dat doen? Is dat echt verplicht? Altijd weer, die prachtig uiting van onderwijs minimalisme. Op een gegeven moment, zo ergens in jaar 3, meestal bij mijn vak Digital Transformation, rond de stage periode, wordt dat anders. Dan krijg ik te horen: mijnheer, MAG ik dat doen? Mag dat extra model, die nieuwe techniek, dat extra stuk onderzoek? Meer waarde voor de klant is meestal de trigger, en vooral meer waarde voor de student zelf. Zonder dat ze zich dat altijd bewust zijn.
Ik noem dat punt het student ontkoppel punt. Het punt waar mijn rol van de docent pamperaar die duwt, ineens verandert naar de coach die extra modellen aandraagt en soms zelfs moet afremmen. Het punt waar de student ontkoppelt van dat oude gedrag. Het punt waar ze zichzelf de kans geven op een prachtige start van hun werkzaam leven. Prachtig om te zien, en prachtig om mogen bijdragen aan die verandering. Dat is de echte waarde van docent zijn voor mij. Zoals Plutarchus zegt: "Het doel van onderwijs is niet om een emmer te vullen, maar om een vuur te ontsteken."
Recent Comments